sad-659422_1280  Is je pubers loslaten een kwestie van eraan wennen dat je niet meer weet waar ze uithangen? Of is het een kwestie van beetje bij beetje je puber meer ruimte te geven? Of gaat het loslaten van je puber eigenlijk over het loslaten van je opvoedingsstijl uit hun kindertijd?

Visie 1: Loslaten = accepteren?

Een moeder die ik sprak vertelde dat ze wakker lag met de angst dat het een keer helemaal verkeerd zou gaan. Ze had vaak geen idee waar haar pubers (16 en bijna 18) uithingen, met wie ze waren, wat ze allemaal deden en of ze zonder kleerscheuren thuis zouden komen. Ze kreeg heel weinig van haar twee dochters te horen.

Ze beruste er maar in dat dit bij de puberteit hoorde. Dat je dan geen zicht meer hebt op wat ze doen. En ook dat die angst typisch iets voor moeders zou zijn. Ze ging ervan uit dat het loslaten van pubers een persoonlijk proces is waar niemand je mee kan helpen. Maar is dat wel het hele verhaal?

Visie 2: Loslaten = andere grenzen stellen?

Voor andere ouders is het loslaten meer een worsteling met grenzen en de ruimte die ze hun puber wel of niet kunnen geven. Zeker als ouders zich eventjes helemaal rot geschrokken zijn.

Het gaat dan bijvoorbeeld om een puber die helemaal lam thuis is gebracht of die van school is geschorst of die een proces-verbaal kreeg voor vandalisme in groep of die met hele grote pupillen thuis de hele nacht doorgaat of die met al zijn intelligentie opnieuw een schoolniveau lager moet? (Situaties uit mijn praktijk.)

Hun vraag is dan: hoe moet ik mijn zoon of dochter nu nog ruimte geven, in andere woorden, hoe moet ik mijn puber nu nog loslaten?

In beide voorgaande visies kan de machteloosheid erg groot worden. Ik stel voor om eens op een andere manier te kijken naar het loslaten van je pubers.

Visie 3: Loslaten = je opvoedingsstijl uit de kindertijd loslaten.

Wat ouders ervaren als het loslaten van hun puber is eigenlijk het loslaten van hun opvoedingsstijl die in de kindertijd nog prima werkte. Wat met je kinderen eerst nog werkte, werkt niet meer met pubers die afstand claimen om zelf iemand te worden.

Niet alleen pubers zijn zichzelf aan het uitvinden in de puberteit. Ook ouders voelen de noodzaak om hun persoonlijke stijl in die relatie opnieuw uit te vinden. Hoe beter je persoonlijke stijl meegroeit met hun puberteit, hoe beter je je puber zal blijven bereiken en hoe meer invloed je zal behouden. Maar dan wel op een hele andere manier dan toen ze nog kind waren.

Facebooktwitterlinkedin