Wat hebben we over het hoofd gezien?

girl-737207_1280Het is me al enkele keren overkomen. Ouders vragen me om te helpen bij een puberprobleem maar als ze aan de slag gaan blijken de problemen groter dan gedacht. De verslavingskliniek of crisisopvang komt te snel in beeld. Dit treft gewone ouders en goed functionerende gezinnen. De vraag die deze ouders dan stellen, is: ‘wat hebben we over het hoofd gezien?’ Hadden we niet eerder moeten ingrijpen? Dit artikel gaat over wat ouders van pubers tijdig kan alarmeren.

P.S. Geen verkeerd woord over de ouders die dit treft. Die doen hun uiterste best om alle ballen in de lucht te houden. Echte volhouders. En met de andere pubers in huis gaat het vaak gewoon z’n gangetje. Het gaat hier om goed functionerende gezinnen.

Over welke situaties hebben we het?

Voorbeeld Eén. Een puber heeft meer en meer conflicten met zijn ouders en ook bij het uitgaan loopt het regelmatig uit de hand. Zijn ouders krijgen het gevoel dat ze hem steeds minder kunnen bereiken. Tot zover zou je nog aan een puberaal probleem kunnen denken. Ik help de ouders om lastigste momenten anders aan te pakken. Daardoor komt één en ander in beweging en blijkt tot hun grote schrik dat hun zoon veel meer verslaafd is dan een blowtje af en toe. In korte tijd loopt het zo uit de hand dat de politie erbij gehaald moet worden. Daarna lukt het hem niet om de behandelingen bij verslavingszorg goed af te ronden en drijft hij steeds verder af. Regelmatig verblijft hij op onbekende slaapplekken. En natuurlijk dat je je als ouder dan de vraag gaat stellen of je niet eerder iets hadden moeten doen.

Voorbeeld twee. Aardige leuke meid wordt hoteldebotel verliefd. Het verliefde stel brengt wel heel veel tijd met elkaar door en dat leidt tot steeds fellere conflicten thuis. De dochter sluit zich van haar ouders af en gaat helemaal haar eigen gang. Tot zover kan je nog aan pubergedrag denken. Ik breng in drie afspraken samen met de ouders de interactieproblemen in kaart en stel op basis daarvan een beproefde aanpak voor. Maar nog voor de ouders daarmee kunnen starten, is de dochter van huis weggelopen. Ze verblijft een tijdje op onbekende adressen. Daarna volgt crisisopvang. En ook deze ouders vragen zich af: ‘wat hebben we over het hoofd gezien?’

Wat had deze ouders tijdig kunnen alarmeren?

Ouders letten vooral op hoe hun puber doet en vinden daar voortdurend weer sprankjes hoop in. Achteraf merk je pas hoe de puber daarmee steeds weer voorkomt dat bij jou de knop omgaat en de grens bereikt is. Daarom kan je als ouder beter op veranderingen in je eigen gedrag letten. Het kan bijna niet anders dan dat je door je puber steeds meer in een hoek wordt geduwd. Dat je steeds vaker reageert op een manier die je niet van jezelf gewend bent. Dat je reacties vallen buiten jouw bandbreedte van het meebewegen met je puber. Er is iets met je gebeurd waardoor je niet meer als voorheen met je puber kan omgaan. Bijvoorbeeld: Je bent de voor jou typerende oprechte interesse kwijt en gaat steeds meer overal tegenin. Of, in plaats van het goede gesprek met enkele oplossingen, ben je steeds meer gaan vertellen wat niet kan en duld je daar geen tegenspraak meer bij. Eigenlijk is er geen ontspannen contact meer mogelijk.

Voor ouders die terugkijken op een dramatische ontwikkeling is dát het moment waarop ze in actie hadden willen komen. Waarop ze hadden willen weten wat er aan de hand is en wat ze hadden kunnen doen om het tij tijdig te keren. Dit moment ligt vaak driekwart jaar voordat het helemaal mis gaat en biedt nog veel mogelijkheden om het anders aan te pakken.

Facebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*